Φροντίδα προς το παιδί

Μικρά παιδιά και οθόνες

Από όταν έμαθα ότι περιμένω το πρώτο μου παιδί, άρχισα να διαβάζω. Στην αρχή διάβασα sites και περιοδικά μητρότητας και εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν είναι αυτές οι πηγές που μου ταιριάζουν. Το συνειδητοποίησα γιατί άρχισα να κάνω παρέα με ανθρώπους που θαύμαζα και εκεί έμαθα τις δικές τους πηγές. Το ένα έφερε το άλλο και κατέληξα να διαβάζω σπουδαία συγγράμματα από εξαιρετικούς επιστήμονες. Επιστήμονες που το έχουν ερευνήσει βαθιά και έχουν μελετήσεις τις συμπεριφορές στη μετέπειτα πορεία των ανθρώπων.

Έχω αναφέρει αρκετές φορές στο παρελθόν ότι η κορυφαία με βάση τα δικά μου κριτήρια είναι η Dr. Laura Markham. Έχω διαβάσει όλα της τα βιβλία, έχω αγοράσει ένα σπουδαίο course και είναι τόσο βοηθητικές οι αναφορές της. Το σπουδαιότερο κατ’ εμέ είναι ότι προτείνει και άλλους επιστήμονες με πολύ μεγάλη ευκολία, έτσι με έμαθε να αγαπώ τον Daniel Siegel, τον Lawrence J. Cohen, την Dr. Shefali, τον Gabor Mate και ένα σωρό άλλους.

Τα πεδία που κοιτούσα εκτός από την ανατροφή και τη διατροφή (εκεί διάβαζα άλλους επιστήμονες), ήταν και άλλα όπως το περιβάλλον του σπιτιού ως ένα εξαιρετικό εργαλείο μάθησης, η απλότητα γύρω τους, αλλά και τα λίγα ερεθίσματα με απώτερο σκοπό την συγκέντρωση τους σε αυτό που θέλουν να κάνουν.

Έτσι, φτάσαμε και στις οθόνες. Οι έρευνες εκεί αλλάζουν συνεχώς. Παλιότερα πρότειναν πριν τα 2 χρόνια να μην έρχονται σε επαφή με τις οθόνες τα παιδιά, τελευταία το άλλαξαν στους 18 μήνες. Κάτι αντίστοιχο και για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια κοκ.

Όμως η κάθε οικογένεια και το κάθε παιδί είναι τόσο διαφορετικό. Το βλέπω και ανάμεσα στα παιδιά μου. Πόσο διαφορετικά δέχονται το όριο στις οθόνες. Ο μεγάλος 9 ετών από πάντα συμφωνούσαμε στον τάδε αριθμό παιδικών και το έκλεινε μόνος του. Η 6χρονη έχει πολύ διαφορετική αντίδραση. Όπως επίσης η 6χρονη όταν βλέπει φίλους της να παίζουν στα κινητά και πάει να παίξει και εκείνη, δεν μπορεί να έρθει εύκολα στην πραγματικότητα. Ενώ ο γιός είναι η μέρα με τη νύχτα.

Τα παιδιά ζητήσαν να παίξουν πρώτη φορά ηλεκτρονικά παιχνίδια στην τελευταία καραντίνα. Είναι η πρώτη φορά που τους δώσαμε. Δεν δίναμε ποτέ μέχρι πριν. Δεν προσφέραμε μόνοι μας σε στιγμές που αποζητούσαμε λίγη ηρεμία. Περιμέναμε να έρθει δικό τους αίτημα. Είδαμε ότι η μικρή δεν είναι ακόμα έτοιμη. Δεν μπορεί να το διαχειριστεί και δεν μπορεί να ακολουθήσει τα όρια. Οπότε καταλήξαμε ότι είναι πολύ μικρή ακόμα και με διάφορες συζητήσεις και κάποιες parental control εφαρμογές, επικεντρωθήκαμε σε ενδιαφέροντα άσχετες με οθόνες.

Επίσης, το σχολείο των παιδιών μας έχει παρακαλέσει όλους τους γονείς να μην βλέπουν οθόνες τις καθημερινές μέρες. Και αυτό γιατί φαίνεται στην καθημερινή τους ηρεμία, στην καλύτερη αποτύπωση των ιστοριών που λένε στο τέλος του διδακτικού κύκλου και ένα σωρό άλλους λόγους. Είναι και η αιτία που δεν έχουν ηλεκτρονικούς πίνακες, μαθαίνουν υπολογιστές χωρίς υπολογιστές και άλλα πολλά. Ταίριαξε ταμάμ με τις δικές μας παρόμοιες απόψεις.

Εμείς, λοιπόν, να πω δεν βλέπουμε live τηλεόραση ποτέ. Βλέπουμε 3 παιδικά περίπου από usb stick ή από On demand βιντεοθήκη της συνδρομητικής ή από ertflix. Προσυμφωνούμε πόσα τέτοια παιδικά, ντοκιμαντέρ, κλπ θα δούμε εξαρχής και αυτό συμβαίνει μόνο τα Σαββατοκύριακα.

Εσείς ζορίζεστε με τα όρια στις οθόνες στο σπίτι σας; Είμαι εδώ να σας ακούσω (δεν νομίζω ότι έχω λύση παρόλα αυτά. Όπως είπα είναι καθαρά θέμα της κάθε προσωπικότητας παιδιού και γονιού)

Photo by Kelly Sikkema on Unsplash

Tags:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *