Προσωπικό Ημερολόγιο

Τρεις μέρες στην Κάρυστο και στο Μαρμάρι

Αγαπημένε μου γιε, Αγαπημένη μου κόρη,

Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύουμε 3ήμερα και να δημιουργούμε αναμνήσεις. Με την πρώτη ευκαιρία, κορονοϊού και καιρού επιτρέποντος, ψάχνουμε οικονομικές ιδέες για να περάσουμε ευχάριστα και να έρθουμε πιο κοντά.

Ειδικά όταν αυτές οι 3 ημέρες είναι προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, έχουμε τόσο πολύ όλοι μας ανάγκη να πάμε κάπου, να ξεσκάσουμε. Ακόμα είστε σε ηλικίες δημοτικού και δεν έχετε εξετάσεις. Αλλά κακά τα ψέματα, το καθημερινό τρέξιμο μας εξουθενώνει όλους.

Φορτώσαμε λοιπόν τα πραγματάκια μας, πήρες και εσύ Σοφία μου την καινούρια σου μωβ βαλίτσα (θυμάσαι πόσο πολύ το είχες χαρεί όταν την αγόραζες; Εγώ δυσανασχετούσα που πάλι ζητούσες να αγοράσουμε κάτι, ναι, το ξέρω και το δουλεύω να βρω τρόπους να το διαχειριζόμαστε και οι δυο μας καλύτερα) και βάλαμε οικογενειακώς μπρος για Ραφήνα. Πήραμε και το καραβάκι και φτάσαμε απέναντι στο Μαρμάρι. Σε αυτή τη μια ώρα που διαρκούσε το ταξίδι με το καράβι, εσύ Βασίλη μου θέλησες να κάνεις εξάσκηση στο φυλλάδιο καλλιγραφείας που σου χάρισε η πολυαγαπημένη σου δασκάλα μαζί με το κατάλληλο μαρκαδοράκι ενώ εγώ ξεκίνησα να διαβάζω ένα αριστουργηματικό λογοτεχνικό βιβλίο, το “Ένας γιος” *. Ο μπαμπάς θυμήθηκε ένα δικό του αγαπημένο βιβλίο που είχε αφήσει στη μέση εδώ και καιρό, ενώ εσύ Σοφάκι μου αλώνιζες για να εξερευνήσεις το καράβι.

Η πρώτη μας σκέψη μόλις βγήκαμε από το καράβι ήταν, όπως είναι λογικό, να ψάξουμε να βρούμε το ξενοδοχείο που θα μέναμε. Ενθουσιαστήκαμε με την πισίνα, με τα δωμάτια (και εννοείται με το πρωινό που είχε στο μπουφέ τα πρωινά!). Θυμάστε που αποφασίσαμε σχεδόν αμέσως τα πράγματα μας στο δωμάτιο και να πάμε κατευθείαν να βουτήξουμε; Για τις παροχές του, μου φάνηκε αρκετά value for money.

Φεύγουμε από το Μαρμάρι και πάμε Κάρυστο. Γενικώς εκεί ήταν που τρώγαμε και βγαίναμε για βόλτες όλες τις μέρες. Είχες και το πατίνι μαζί σου ευτυχώς, Σοφάκι μου, και του έδωσες και κατάλαβε όσο περιμέναμε να έρθουν τα φαγητά μας. Είχε πολύ ωραίο πεζόδρομο για πατίνι μπροστά στα εστιατόρια.

Μια από αυτές τις μέρες πήγαμε και στους καταρράκτες στη Γέφυρα των ερωτευμένων, όπου ακολουθήσαμε το κίτρινο σημασμένο μονοπάτι για λίγα μέτρα (ως βουνίσιος ο μπαμπάς ήταν αυτός που ήθελε να το εξερευνήσουμε) , πετάγαμε πέτρες στο ποτάμι βλέποντας την εντυπωσιακή πορεία τους και στο τέλος επιστρέψαμε στην αρχή του μονοπατιού όπου ήπιαμε από την καντίνα ένα αναψυκτικό. Ο καθένας από κάτι διαφορετικό για πλάκα. Για να έχει ο καθένας και διαφορετικό χρώμα καπάκι.

Συνεχίσαμε με το αυτοκίνητο τη διαδρομή και καταλήξαμε στην παραλία Ποτάμι. Ουάου! Θυμάστε παιδιά μου, πόσο χαρήκαμε όταν μπήκαμε στη θάλασσα παρόλο που ήταν υπερβολικά παγωμένη; (Τρελαίνομαι για παγωμένα και βαθιά νερά καθώς ως παιδί πήγαινα για 3 μήνες στη Μυτιλήνη!). Για να φτάσουμε όμως σε αυτή την παραλία έπρεπε να διασχίσουμε ένα ποταμάκι και για να φύγουμε έπρεπε να περάσουμε πάνω από κάτι δοκούς ισορροπίας. Τι περιπέτεια!

Το αναμνηστικό μας που πήραμε ήταν ένα δαχτυλίδι με κλαδί ελιάς για σένα Σοφία και ένα βραχιόλι μακραμέ με μια πυξίδα για σένα Βασίλη μου. Πήραμε και κάποια δωράκι για τους συγγενείς μας.

Πόσες όμορφες συζητήσεις κάναμε, πόσο καλύτερα μάθατε να κολυμπάτε και να βουτάτε.

Μην ξεχνάς Σοφία μου,

Μην ξεχνάς Βασίλη μου,

Να σ’αγαπάς.

Η μαμά σας.

*Το link δεν είναι χορηγούμενο. Είναι affiliate. Μάθετε τι σημαίνει affiliate εδώ.

Tags:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.